Het zijn er nogal wat
Er zitten voor jou als mens gevolgen aan vast wanneer je hoogsensitief bent. De meeste situaties ervaar je anders en ook intenser. Over die intensiteit wil ik jullie vandaag wat vertellen. Het is namelijk een gevolg waar ik niet blij mee ben en waardoor ik mijn best moet doen om sommige leuke dingen niet door te laten verpesten.
Het is over het algemeen bekend dat mensen die hoogsensitief zijn, gevoelens en prikkels van andere (en zichzelf) intenser beleven. Het komt intenser binnen en kost meer moeite om te verwerken. Op veel momenten heb ik er persoonlijk geen last van, maar op andere momenten weer heel erg. Het heeft ten eerste te maken met mijn eigen gevoel. Ben ik blij? Dan kan ik ontzettend veel aan en verwerken. Ben ik verdrietig of moe? Dan kan het herhaaldelijk voorbij rijden van auto’s voor mij al afschuwelijk zijn. Er is voor mij één verhaal dat ik kan vertellen om duidelijk te maken wat ongeveer een hoogsensitief persoon soms meemaakt.
Na mijn jaar werken tussen scholen door en na mijn reis naar Australië, zou ik gaan beginnen aan de PABO. Voordat ik zou beginnen aan de PABO, wilde ik het helemaal anders doen en deed iets volledig uit mijn comfort
zone. Ik meldde mij aan voor Introweek. Die Introweek duurde een midweek, vier nachten, waarin we in een gymzaal werden gepropt met zo een 300 man en allemaal activiteiten gingen doen in de stad. Met name drinken. Ik wilde een nieuwe en een ander start, zodat ik mensen leerde kennen.
Na nacht één ben ik als eerste naar huis gegaan en ik was nog nooit zo opgelucht geweest.
Eenmaal thuis vond ik het zo erg. Ik vond het zo erg dat ik niet eens zo een Introweek door kwam. Waarom kon ik niet zoals de rest van de 299 man gewoon een midweek alle remmen losgooien en 50 vrienden maken? Ik kende niemand. Nee, dat is logisch, want je komt daar om mensen te leren kennen. Ja, dat weet ik, maar die 24 uur dat ik daar was, zat niemand waarmee ik contact maakte op me te wachten. Zeiden ze dat? Nee, maar dat voelde ik. Ik heb het oprecht een hele pijnlijke lange kans gekregen. Alleen de onderlinge verbanden waren als gelegd en ik hoorde daar, ondanks mijn moeite, niet bij. Constante afwijzing voelen is niet goed voor een mens. Al helemaal niet voor een mens met een jetlag en die alleen maar moe was.
Achteraf viel veel op zijn plek. In diezelfde week kreeg ik nog een hele hele erge keelontsteking en werd er Pfeiffer geconstateerd. Het verklaarde mijn extreme moeheid en de moeite die het mij kostte om aansluiting te vinden. Normaal had ik daar al moeite mee, maar met die extreme vermoeidheid, was het bijna verdoemd te mislukken.
Kortom, ik voel mensen hun gemoedstoestand. Wanneer ik moe ben gaan de sluizen open en voel ik de gevoelens van degene waarbij ik het dichtste bij sta. Zijn dit vijf mensen, tien mensen? Dan moet je voorstellen dat er tien boten zich door een sluis heen proberen te proppen waar maar één boot in past. Dit levert veel stress op en te veel prikkels, waardoor het plezier van de hele situatie meteen af is. Verjaardagen? Dat kost mij ontzettend veel energie. Elk kwartier veranderd de situatie en elke keer neem ik al die gevoelens/prikkels in mij op. Van elk nieuw persoon dat binnenkomt voel ik onbewust wat zij voelen en moet ik een plekje geven. Dat een hele dag of avond lang, is intens en vermoeiend.
