Het is een drang die op elke leeftijd aanwezig is. Het is een drang dat de aanleiding is geweest voor verschillende onderzoeken. Die altijd aanwezige drang om ergens bij te horen. Eigenlijk kan je er nauwelijks aan ontkomen. Het maakt niet uit waar je bent of wanneer je er bent. In de kleuterklas wil je dat je mee mag spelen in de huishoek en de belangrijke rol van moeder of vader krijgt. Wanneer je ‘volwassen’ bent en je aan het ‘volwassen’ leven bent begonnen, wil je dat je baas tevreden over je is en je collega’s tevreden over je zijn. Daarnaast is het ook nog belangrijk dat je bij een vriendengroep hoort en blijft horen. No pressure at all. 

Het gevoel ergens bij te willen horen zal je niet meer gauw herinneren van toen je in de kleuterklas zat. Dit geldt ook voor mezelf. Daarom is het veelal reuze boeiend om deze sociale processen tussen kleuters van een afstandje te mogen bekijken. Jullie kennen vast wel dat programma ‘Het geheime leven van een vierjarige’. Deze levens waren voor mij al een tijdje niet meer zo geheim, want al ruim een half jaar zit ik er bovenop. Man, man, man. Buitensluiten is een dagelijkse gang van zaken. Met gevolg, intens verdrietige kleuters die duidelijk laten merken dat ze niet buitengesloten willen worden. Op jonge leeftijd is al duidelijk dat de drang om ergens bij te horen dwars te zitten een effectieve manier van straffen is. ‘Mag ik ook zo een kaartje?’ ‘Nee!’ ‘Dan ben je mijn vriend niet meer en ik ga nooit meer met jou spelen.’ …. ‘Juuuuuuuuuuuf, ik mag niet meespeleeeeeen.’ *Intens verdrietige kleuter.*

Jammer genoeg neemt de drang om ergens bij te horen niet af als je ouder wordt. Integendeel, het wordt een steeds meer bepalende factor in het gedrag. Je heb er in groep 8 alles voor over om ook uitgenodigd te worden voor het feestje bij dat blonde meisje thuis, die eigenlijk veel te grote borsten heeft voor haar leeftijd en het vast ver gaat schoppen als kapster. Nou en. Het leven was niet meer belangrijk als je niet werd uitgenodigd. Werd je uitgenodigd? Dan moest en zou je ook nog eens die veel te dure en lelijke rok aan hebben die iedereen, ineens, door een onverklaarbare reden in bezit heeft. Anders hoorde je er op het feest nog niet bij. Mensen, kinderen, wat was en is het leven lastig.

Ik had verwacht dat het op de volwassen leeftijd, voor mij nu zo bijna 25, wel anders zou zijn. Nou nee. Ik heb geen idee waarom, maar toch wil ik ergens bij horen wanneer ik ergens ben. Gelukkig is op stap gaan met mijn ouders dan erg makkelijk, want ik hoor bij mijn ouders, heerlijk veilig. Op stap gaan met mijn vriend is ook makkelijk, want dan kan ik godzijdank als een koala op zijn rug hangen wanneer ik op een vreemde plek ben, heerlijk veilig. Dan, dan heb je die verschrikkelijke momenten, dat alle, alle, alle, veiligheid, BAM, weg is. Ken je die momenten? Dat je wordt uitgenodigd voor een feestje van een best wel goede collega, maar je kent alleen die collega en net die collega kent wel 100 mensen die ook nog eens aandacht willen en veiligheid. Daar sta je dan, in een outfit dat duidelijk ineens niet meer bij de hele situatie past, op schoenen die in de winkel toch echt zwart leken en met een kan drank, zodat je je in ieder geval ergens op kan concentreren. Godverdomme, ik wil erbij horen. Is het op dat moment belangrijk om erbij te horen? Totaal niet. Is het belangrijk dat al die 100 mensen je fantastisch vinden? Totaal niet, want je ziet ze na dit feest toch nooit meer. Kan je ook gewoon stoppen met zeiken en op die andere 100 mensen afstappen? Godverdomme nee, want ik ben volwassen en ik kan de drang erbij te willen horen de baas zijn. Damn it, iedereen heeft een bitterbal en ik niet, ik wil ook zo een vieze biologische veganistische bitterbal waar ik totaal niet blij van wordt, want iedereen heeft zo een bitterbal.

Ken je dat moment? Dat moment dat je een te dure jurk heb gekocht, nieuwe schoenen aan heb en je haar in de krul heb laten zetten, om jezelf te beschermen tegen de drang om erbij te horen? Ik wel, ik had een te dure jurk gekocht, nieuwe schoenen aan, mijn haar in de krul en ik stond te vechten tegen de drang om erbij te willen horen. Ik ben ten slotte volwassen.

Toch?