Ik zweer het af…
Vanaf de basisschool worden we gedwongen. Gedwongen om samen te werken. Gedwongen om gefrustreerd aan school te werken, omdat we zogenaamd op deze manier leren samenwerken en klaar worden gestoomd op het echte werk IN DE GROTE BOZE BUITEN WERELD.
Nee. Het is gewoon horror, gemeen en super onnodig.
Samenwerken is trouwens geen doel, maar een werkvorm. Dit heb ik laatst dankzij mijn scriptie ontdekt. Buiten dat…
Groepsprojecten. Wat een ramp zijn die krengen. Op de basisschool gebeurde het samenwerken mondjesmaat en vaak met iemand die je wel redelijk mocht. Op de middelbare school werd het samenwerken al steeds minder leuk, omdat je volgens het hele leerkrachten corps MOET LEREN SAMENWERKEN MET MENSEN DIE JE HAAT. Ik bedoel, ze vinden dat ze ons voor moeten bereiden op de grote boze buitenwereld. Gelukkig is het op die leeftijd nog redelijk mogelijk om ermee om te gaan, omdat het grootste project gedwongen samenwerken vaak een week of twee duurde. Bij de projecten die langer duurde mochten wij vaak zelf onze partner kiezen, wat bij mij vaak wel goed kwam.
Maar dan, dan heb je de vervolgstudie. Een keuze die je eindelijk maakt, omdat je iets leuk vindt en gemotiveerd bent om over te leren. Na de eerste schooldag, WEG DE MOTIVATIE. Op mijn eerste schooldag op de (niet afgeronde) opleiding MER, werd ik meteen random in een groep meiden gestopt om te werken aan een project dat een heel blok zou duren. Het was mijn eerste ervaring met het HBO en ik had meteen al moordneigingen. Ik snapte geen hout van die handleiding en binnen een uur had ik mijn SLB’er op mijn nek, want ik deed volgens twee meiden afschuwelijk naar en ik had geen idee meer waar het over ging.
Twee weken later stopte ik met de opleiding.
Op de PABO zijn de ook dol op projecten waarbij je moet samenwerken, omdat het een ‘sociale’ opleiding is. Nu, zeven jaar later, zit ik in een afstudeerkring. Ik dacht een goed keuze te maken, want ik hoorde altijd goede dingen over afstudeerkringen en dat het ook heel veel voordelen zou hebben. Je wordt intensief begeleid bij het schrijven van je scriptie door een begeleider en je heb medestudenten met hetzelfde onderwerp als jij die je kan bestoken met vragen. Mijn advies? Begin nooit aan een afstudeerkring. Na zeven jaar PABO is dit oprecht de kers op de taart van al de slechte samenwerking die ik heb meegemaakt. Onze ‘kring’ bestaat uit een groep van vijf studenten. Drie langstudeerders, waaronder ik, één fanatiekeling die in één keer haar propedeuse had gehaald en één student die gaat verlengen, want ze kon geen afstudeerstage vinden… (Ik vind 20 minuten fietsen te lang). Awesome. Binnen twee weken had ik door waar de groep uit bestond. 1. De fanatiekeling die lekker haar eigen koers vaart en desnoods over lijken gaat om haar scriptie te halen. 2. De vriendin van de fanatiekeling die de PABO niet had gehaald zonder de fanatiekeling. 3. De langstudeerder die drie keer drie uur in de week werkt, maar niet de tijd heeft om af te studeren en het wel nodig vindt om alles voor iedereen te regelen. 4. De langstudeerder die koos voor een carrière in de muziek die, wat een verrassing, niet van de grond kwam, net als het afstuderen. 5. De afstudeerder die een zenuwinzinking heeft gehad en nu heeft besloten niet de kar te gaan trekken.
Heb je al besloten wie ik ben?
Er zijn nu zes bijeenkomsten op lokatie geweest. Waar om de beurt één van de drie studenten bij moest zijn. Dus een roulatie van drie weken. Ik geloofde hier helemaal niet in en ik wilde niet mijn scriptie van een ander af laten hangen. Dus ik besloot om een meetinstrument te ontwerpen die ik op mijn tijdstip in kon laten vullen. Dat betekende dat ik elke bijeenkomst op een goed tijdstip aan kon komen om mijn formulieren in te vullen. We zijn nu zes bijeenkomsten verder, de langstudeerders zijn beide maar één keer een hele bijeenkomst geweest en ik tot nu toe elke keer voor mijn formulieren. Zoals ik al had voorspeld. Natuurlijk is het nu ineens heel erg interessant dat ik formulieren laat invullen, omdat daar duidelijk bruikbare informatie op staat. Er wordt nu dan ook herhaaldelijk druk uitgeoefend dat ik deze moet delen. Bij deze heb ik besloten om dat zeker niet te doen. Eens of oneens? Op dit moment ben ik sterk van mening dat ik ongeveer weet wat ik aan het doen ben, mijn zaakjes een soort van op orde heb en de twee langstudeerders blijkbaar niet. Moet ik dan na mijn inzet mijn formulieren en informatie delen? Nou nee. We zijn allemaal dik in de twintig, zeven jaar aan het studeren en het samenwerken spuugzat. Althans, ik.
Opzouten met de profiteurs. Jullie regelen het allemaal maar zelf en niet via mijn rug.
Samenwerken op mijn werk met mijn collega? Gaat prima en ik denk niet dat het komt door al die fantastische projecten die ik in groepsverband moest maken…
