Het leven van een juf #5

Is het al herfstvakantie?

Er zijn weinig momenten die ik mij kan heugen waarop ik echt behoefte had aan vakantie. Ja, ik verheugde mij altijd op vakantie, maar ik had er geen behoefte aan. Ik kan op dit moment niet wachten tot ik een week even niet naar mijn werk hoef. Mijn werk is echt leuk, maar soms ontzettend vermoeiend.

Maandag

Ik ben al niet zo goed met maandagen, toen ging het afgelopen maandag nog eens dubbel fout. Om 07.10 uur kwam een appje van de directeur dat de gymleerkracht ziek was. Normaal echt geen probleem, maar nu had ik direct stress. Ik had namelijk onder de gymtijd een afspraak staan met ouders en een kindercoach. Damn it, meteen om half negen dus wel. Bellen met mijn eigen telefoon naar ouders mag niet. Dus ik stond om 07.15 uur gestrest een mail te typen naar één van de ouders, met de hoop dat ik reactie kreeg dat ze het hadden gelezen. Tot ik in de auto stapte, geen reactie. Dus ik kom op school om 07.55 uur en ga meteen bellen. Voicemail, niets ingesproken. In mijn mail stond namelijk dat ik in geval van geen reactie zou bellen. Na de afwezigheid van contact, heb ik provisorisch gezorgd dat ik toch op de gang het gesprek zou kunnen zorgen. In alle haast 25 laptops geregeld, zodat ze in ieder geval minimaal 30 min even stil bezig zouden zijn. Half negen, geen ouders of kindercoach. Drie kwartier later, niemand is geweest en op de dag van vandaag heb ik geen bevestiging ontvangen. ‘Beste juf Roos, jammer dat het gesprek niet door kan gaan. Bedankt voor de email en hopelijk tot snel.’ Neeee, we negeren juf Roos gewoon en doen net alsof in deze situatie een reactie niet gewenst is. Het is niet alsof ik heel mijn ochtendprogramma ervoor heb aangepast.

Dinsdag

Werkdag van hel. Ik had mijn eerste excursie op de fiets met een klas ooit. Nog nooit zelfstandig geregeld en eindverantwoordelijk geweest. Mijn hemel. Zouden alle hulpouders komen? Blijft het droog? Rijdt niemand zich dood? Rijdt niemand één van mijn kinderen dood? Blijven alle fietsen heel? Heb ik alles mee? Ga ik niet dood? Is iedereen überhaupt op de fiets gekomen? DRA-MA. Ik was ook heerlijk uitgerust, not. Vindt je dat ik me aanstel? Mag. Vergeet alleen niet dat ik verantwoordelijk ben voor 25 levens en ik geen ouder wil opbellen dat hun kind in het ziekenhuis ligt. Gebeurd het vaak? Nee. Maar je kind zal maar in één van die bussen hebben gezeten die op kamp een ongeluk kregen. You never know.
Damn it, mijn collega is toch niet op de fiets. Okay, fiets regelen bij groep acht.

Fietsen

De kinderen op hun hart gedrukt dat ze onderweg normaal moeten doen en VEILIG FIETSEN. Mensen wat was ik trots op me kids! Alleen een beetje jammer dat mijn voorste moeder harder reed dan de helft van mijn kinderen bij kon houden. Ghehe, je denkt aan alles, behalve aan zo een mogelijkheid. Nee, nee, net voor de eindbestemming ligt een leerling zijn ketting eraf. Gelukkig waren mijn hulpmoeders fantastisch en de man die ons verwelkomde op bestemming ook. Mijn leerling kon op de terugweg weer gewoon op weg.

Trots!

Op bestemming ging het ook fantastisch. De kinderen vonden het leuk, de ouders vonden het leuk en de kinderen gedroegen zich keurig. Ik was zo trots, zo opgelucht en zo blij dat ik even zonder groepje kon rondlopen. De terugweg ging ook goed, totdat er een leerling tegen een stoep fietste en niet meer zelf verder kon fietsen. Gelukkig hielpen de moeders weer fantastisch en konden we door. Jammer genoeg brak het tempo van de voorste moeder twee leerlingen op, want die kwamen de heuveltjes in de duinen niet meer op door het hoge tempo. De enthousiaste mama begreep denk ik niet de term fietsen op het tempo van de kinderen. Weer eenmaal terug op school was ik echt heel blij met de ochtend, waren mijn kinderen kapot en ik ook!

Gewoon doorgaan, startgesprekken

Dan was het voor mij ook nog eens tijd om mijn eerste gesprekken te gaan voeren met ouders en kind erbij. Ik heb er wel incidenteel al wat gedaan, maar niet op deze manier en deze verantwoordelijkheid. Die zes gesprekken kwamen er na zo een dag ook nog bij! Gelukkig gingen de gesprekken oprecht goed en waren ouders vriendelijk. Ze vonden het met name leuk om te horen hoe de start in groep 6 is geweest. Vond ik het spannend? Zeker. Vond ik het pittig? Ja, want elk woord dat je uitspreekt moet je op een gouden weegschaal leggen. Nou, weer een ervaring rijker! Volgende week dinsdag mogen we weer…

21.30 uur de dag was nog niet over

Er kwam een mail voorbij, maar zodanig met dringende eerste regels dat ik hem niet kon negeren. Allejezus, het was een mail van ouders over persgedrag in de klas. Het was onacceptabel en mijn collega deed er niet genoeg aan. Anoniem wilde ook al niet meer naar school en onze dochter nu ook. De toon was echt respectloos, was echt alsof we als een klein kind terecht werden gewezen. Nieuwsgierig naar meer? Dat kan zeker, alleen het verhaal is zo lang dat het een hele eigen blogpost kan krijgen. Kortom, ik wilde me erg graag ziek melden.

Woensdag

Ik was nog steeds kapot van de dinsdag en was heel gespannen voor het eerste levende contact met de ouders van de mail. Ik wist namelijk zeker dat ik er een vraag over zou krijgen. Gelukkig had ik in de avond mogen bellen met mijn collega om even kort te sluiten hoe we ermee om zouden gaan. Er kwam bij de deur van de klas inderdaad een opmerking van moeder, maar die kon ik dus mooi terugkaatsen. Over de woensdagmorgen ben ik oprecht heel tevreden. Het gaat nog niet helemaal naar mijn zin, maar wel stukken beter dan zes weken geleden. We hebben lekker gewerkt en kunnen genieten van rust in de klas.
‘s Middags voor mezelf gezorgd en vroeg naar huis gegaan. Ik heb oprecht twee uur geslapen in de middag.

Donderdag

Na zo een goede woensdagochtend had ik best weer zin in de donderdag. Er is ook weinig wat ik aan jullie kan vertellen over deze dag. De kinderen hebben veel gedaan en ze wilde ook graag. Het weer was ook heerlijk, dus ik heb ze kunnen verwennen met ‘s middags lekker buitenspelen.

Vrijdag

Deze dag stond echt in het teken van afronden en het voorbereiden van de nieuwe week. Ook met groep 6 heb ik hard kunnen werken. Soms zijn er gewoon dagen waar ik weinig hoef te mopperen en alles gewoon vanzelf gaat. Dit was gewoon zo een dag. Wel liep ik weer tegen sociale onrust onder de meiden aan. Deze sociale ontrust zit heel diep en is lastig om snel glad te strijken. ‘s Middags liep ik mentaal weer tegen een hobbel aan, omdat ik graag een les goed wil geven. Alleen deze les ligt niet volledig in mijn handen en dit blijf ik toch lastig vinden. Na schooltijd heb ik heel veel administratie bijgewerkt. Van twee weken lesroosters gemaakt, van twee weken weektaken gemaakt (voor de kids), huiswerk voor twee weken alvast gekopieerd, dagplanningen gemaakt voor vier kinderen (gepersonaliseerd) en gezorgd dat ik maandag kon starten. Hierna beneden met mijn collega van de kleuters de nieuwe week doorgenomen en toen was het om 16.45 uur weekend!

2 Comments

Leave a Comment.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.