Het leven van een juf die gaat staken

Even tussendoor

Soms is het ook belangrijk om huishoudelijke mededelingen te doen. Volgende week ga ik staken, volgende week gaat mijn gehele werk staken. Al het personeel staat er achter en zo ook het bestuur van de school. (Onze structuur is wat anders, want we zijn niet aangesloten bij een stichting en hebben een ouder bestuur). Je mag het fantastisch vinden dat we staken, maar ook hatelijk vinden. Dat is aan jou. Het is moeilijk om goed te omschrijven waarom ik staak. Ik kan namelijk alleen maar voor mezelf spreken.

Mijn stage ervaring

In mijn laatste stagejaren kwam ik er achter wat het onderwijs inhield, buiten het lesgeven en de kinderen om. Ik zag mijn mentor om 07.30 uur binnen komen en om 18.00 uur weg gaan, ondanks het continurooster.  In die twee jaar zag ik wat het inhield om een klas te draaien en wat er zo ongeveer bij komt. Het is namelijk echt veel meer dan de kinderen lesgeven tussen de lestijden en dan naar huis. Ik hoop echt dat dit stigma over het onderwijs verdwijnt, net als ‘jullie hebben lekker veel vakantie’. Mijn mentor nam veelal werk nog mee naar huis. Zij kwam er op school niet aan toe om haar lessen voor te bereiden, dus nam ze de methodes mee naar huis. Dit gold ook voor nakijkwerk en met name op vrijdag. Ja, de efficiëntie kon bij haar omhoog, maar heel veel meer omhoog kon ook niet. Minimaal één keer per week was er wel een vergadering en na schooltijd moest er allerlei administratie worden bijgehouden. Op dat moment had ik geen idee wat het inhield.

Aan het werk!

Jullie weten onderhand wel dat ik vorig jaar een half jaar heb gewerkt in de functie van onderwijsassistent, maar wel zelfstandig een klas draaide van 20 kinderen. Deed ik werkelijk alles? Eh nee, want mijn ‘nieuwe’ collega bleek ook niet alles te weten/kunnen wat hoort bij een eigen klas draaien. Ik organiseerde de werkjes voor de kleuter en vulde uiteindelijk ook voor 20 kinderen twee observatiesystemen in. Dit schooljaar is het drastisch veranderd. Ik sta vijf dagen voor de klas in twee groepen. Bij de kleuters heb ik de luxe dat een collega graag het heft in eigen handen neemt en bijna alles voor mij klaar legt/voorbereid. Na schooltijd ben ik veelal bezig met opruimen, schoonmaken, werkjes ophangen, werkjes verzinnen, werkbladen uitprinten en orde scheppen. De andere drie dagen ben ik druk bezig met; vergaderen, nakijken, opruimen, mail beantwoorden (ouders), gesprekken voeren met ouders die ‘even’ langs komen, printen, voorbereiden, plannen, weektaak maken, kinderen volgen en nog veel meer. Heb ik het zwaar? Dat wil ik niet zeggen. Ik probeer alleen duidelijk te maken dat mijn betaalde werkdag van 08.00 uur tot 16.30 uur loopt, mits ik tussendoor pauze heb gehad. Ik zal een overzicht geven van hoe laat ik naar huis zou moeten:

maandag: 16.15 uur
dinsdag: 16.30 uur
woensdag: 16.30 uur
donderdag:
16.00 uur
vrijdag: 16.15 uur

Verantwoording uren

Zoals jullie hebben lezen, red ik 16.30 uur naar huis met moeite of echt niet. Jullie hebben ook kunnen lezen dat ik op woensdag om 14.30 uur naar huis ga, twee uur eerder. Bij mij compenseert dit prima mijn pauzes waar ik pleinwacht heb en een uur ‘overwerken’. Als beginnende leerkracht heb ik mijzelf verplicht om op de woensdagmiddag vroeg naar huis te gaan, omdat ik anders de week niet haal. Mensen, als een oma van 84 heb ik deze vrije middag hard nodig.

In mijn ogen gaat de staking om het volgende. De werkzaamheden die wij moeten verrichten tussen 08.00 uur en 16.30 uur, redden wij niet in die tijd. Bij mij gaat om 14.45 uur de school uit en sta 15.00 uur veelal weer binnen. Dit houdt in dat ik dan 1,5 uur heb (als ik pauze heb gehad) om alle randzaken te gaan regelen. Ik heb nauwelijks tijd om de lessen secuur en uitdagend voor te bereiden. Ik geef namelijk gemiddeld 6 lessen op een dag die (volgens de PABO) elk minmaal een half uur voorbereid moeten worden. Daarnaast moet ik ook nakijken, dat kost me veelal al een uur om het volledig te doen en nog een hele rijd die ik eerder noemde.

Steun?

Je mag vinden wat je wil, echt waar. Alleen oordeel niet over een vak die je zelf nooit heb mogen uitoefenen. Ik las laatst een comment van iemand: ‘Zoek een andere baan als je het zo zwaar vindt.’ Kom leerkrachten, laten we massaal een andere baan zoeken, zodat de kinderen in Nederland geen leerkrachten meer over houden. Kom, laat ik mijn vierjarige opleiding van zo een 20 000 euro weggooien, boeiend. ‘De zorg heeft het ook zwaar.’ Absoluut! Die mensen moeten snoeihard werken op belachelijke tijden, onder een belachelijke tijdsdruk. Als ik ga staken, vind ik dan dat niemand anders snoeihard werkt? Wij leerkrachten leven voor ons vak, echt waar. Er is alleen zoveel veranderd voor het onderwijs in de afgelopen jaren, we MOETEN zoveel meer dan lesgeven, dat de balans weg is.

Ik hou van ‘mijn’ kinderen, ik vind het fantastisch om kinderen te helpen ontwikkelen en tot een eigen persoon te helpen. Wat heeft een observatiesysteem die we vier keer per jaar moeten invullen hiermee te maken?

Leave a Comment.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.