Nou, daar gaan we
Ik hou niet van labels plakken, ik hou niet van mensen in hokjes stoppen en zo ook niet van vooroordelen. Jammer genoeg zit het leven dan toch vol met deze drie. Je zal merken dat niemand samen in één hokje past of één label op geplakt kan krijgen.
Goed, nou, ik ben Roos en ik ben hoogsensitief.
Realisatie
Er was één moment waarop ik mij bewust werd dat het begrip hoogsensitief bestaat. Dat moment was op mijn werk en kwam door één collega. Deze collega stuurde mij allemaal artikelen door over hoogsensitiviteit en ik had geen idee waarom ze dat naar mij stuurde. Dus, ik vroeg aan haar de reden. ‘Simpel, jij bent toch hoogsensitief? Jij bent het schoolvoorbeeld van een nieuwetijdskind.’ Een wat? Een nieuwetijdskind. Blijkbaar is dat de ‘nieuwe’ benaming voor de mensen/kinderen die hoogsensitief zijn in deze generatie. Vanaf dat moment ben ik mij in gaan lezen. Je komt dan ook van die testen tegen en bij mij gingen nog net niet de alarmbellen af. Ben ik mij het ‘label’ hoogsensitief aan gaan meten? Ben ik mij hiernaar gaan gedragen sinds ik het wist? Nee. Er zijn heel veel dingen uit mijn jeugd die ik nu wel kan verklaren en heel veel huidige dingen die ik nu wel kan verklaren/uitleggen. De collega van de V&D ben ik nog steeds dankbaar. Dankzij haar kon ik namelijk op zoek naar een nog betere zelfkennis.
Kenmerken
Op internet zijn er talloze lijsten te vinden met kenmerken. Velen van jullie zullen zeggen dat het in grote lijnen op ons allemaal slaat. Prima, doe maar zo, denk maar zo, maar de mensen die net als ik hoogsensitief zijn, weten de andere waarheid. Mijn waarheid. Wij zijn anders. Uit recent onderzoek is bewezen dat hoogsensitieve hersenen wel degelijk en zichtbaar informatie anders verwerken. Hoogsensitieve hersenen verwerken prikkels anders. Dus. Ik ben anders. Iedereen is natuurlijk anders, cliché, maar mijn hersenen zijn zichtbaar anders. Wat een feest. Mijn grootste kenmerk is het aanvoelen van de emoties van een ander en er door worden beïnvloed. Sindsdien snapte ik ook waarom ik moeite had/heb met groepen nieuwe mensen. Ik weet het gewoon wanneer iemand van binnen (niet zichtbaar) boos is, ik voel gewoon wanneer iemand leidt, ik voel gewoon wanneer iemand omloopt van de stress en dit allemaal niet toont. Het is voor mij heel moeilijk om mij hiervoor af te sluiten, want het is een gewoonte die je moet uitschakelen. Ik doe het namelijk onbewust. Ik voel onbewust dat de vrouw bij de bushalte diepongelukkig is met een keuze, maar welke keuze weet ik niet precies. Dan de prikkels. Zo een vage piep op de achtergrond die je niet hoort, maar toch weer wel, zo een vaag geluid. Ik hoor het en het komt voor de volledige 100 procent binnen. Het stuiten van een bal op de grond, herhaaldelijk, dat geluid, zou verboden moeten worden. Wanneer ik vermoeid ben, word ik er schreeuwend gek door.
Voordelen? Zeker. Ik heb het gevoel dat ik er mensen mee kan helpen. Ik heb het gevoel dat ik hierdoor kinderen kan helpen.
Zo, dit was het tipje van de sluier.
