I’ve got a feeling

Er zijn dingen in je leven die je vormen. Van sommige dingen weet je dat direct en van andere dingen duurt het even voordat je het je beseft. Van één ding wist ik direct dat het mij als mens zou veranderen, maar ik wist toen nog niet in hoeverre. Soms kom je op Netflix van de films tegen waarvan je je afvraagt waarom het ooit gemaakt is. Voor mij was dat de film Rip Tide. In de omschrijving stond iets over een model en vluchten naar Australië. Prima, ik zat toch een beetje te schrijven en ik was de serie die ik aan het kijken was even zat.

Een klein misverstand

Om eerlijk te zijn begon het ook als een soort misverstand. Mijn vriendin en ik waren zeventien, zei had familie in Australië en we waren aan het fantaseren om er naar toe te gaan. Alleen de fantasie groeide uit naar een werkelijkheid. Samen gingen we naar beneden om het aan mijn ouders te vragen: “Als het van de familie van Joyce mag, mag ik dan mee naar Australië?” Er gingen een paar vragen op en neer, maar het antwoord werd ja. Ik was zeventien, fulltime aan het werk en had een spaarrekening. Al snel kregen we antwoord vanuit Australië dat we van harte welkom waren. Binnen een maand hadden we vliegtickets en een plan. Na de vliegtickets kwamen alleen mijn ouders erachter dat ik ALLEEN met mijn vriendin heen ging (woeps) en we daar bij haar familie zouden slapen. Mijn ouders vonden het toen net even wat meer spannend, maar hadden genoeg vertrouwen in mij.

‘Dat je ouders je laten gaan’

Er is nog één moment dat mij zo helder bij staat voor mijn vertrek. Ik ging uiteten met een aantal dames waarmee ik op naaicursus zat (zo een cursus met naaimachine en stof). Daar kwam naar buiten (niet door mij) dat ik naar Australië zou gaan. De vrouw tegenover mij kende ik niet, want die had cursus op een andere dag. Ook al kende ze mij niet, maar ze had haar zegje klaar. Ze vond het maar belachelijk dat mijn ouders mij op deze leeftijd naar Australië lieten gaan. Dat had zij nooit toegelaten. Ik was klaar met haar, direct. Alleen op het einde van de avond kwam ze toch nog even naar mij toe en zei iets in de richting van: “Ik heb je zo deze avond horen praten en wat meer leren kennen. Sorry dat ik zo snel was met oordelen, maar ik snap waarom je ouders jou durven laten gaan.”  Bedankt voor je toestemming ofzo?! Al gaf ik haar wel credits dat ze nog de moeite nam om haar bijgestelde mening te vertellen.

Deep impact

De mensen die ik na Australië leerde kennen (op mijn nieuwe opleiding) en de mensen die mij kende voordat ik heen gaan, wisten het denk ik allemaal. Mijn hart zat vol met Australië en ik was verkocht. Ik ben ook nog steeds verkocht. We zijn nu bijna acht jaar verder en ik ben nog steeds verkocht. Ik ben zo verkocht dat ik binnen vijf jaar terug wilde, want dan was ik afgestudeerd. Alleen een beetje jammer dat ik daar dan weer zeven jaar (ja, ja, ik weet het) over deed en ik nu een vast contract krijg. Is het een excuus? Nee, als ik echt heen had willen gaan, was ik er al lang weer een keer geweest. Voor vandaag was ik het Australië een beetje kwijt, had er al heel lang niet meer over nagedacht. Totdat ik de film Rip Tide zag. Die landschappen, de sfeer, het geluid, de mensen, de natuur en zoveel meer. Dat moet ik ze wel nageven, ondanks wat clichés, hebben ze in mijn ogen heel goed de essentie van mijn gevoel jegens Australië te pakken.

Onuitlegbaar

Dat gevoel, dat gevoel dat beelden van Australië bij mij oproept, is bijna onuitlegbaar. Misschien is het beste woord, euforisch. Ik ben daar zo gelukkig geweest. De mensen zo vriendelijk (maar echt) de omgeving zo mooi, zulk weinig geluid en zoveel rust. Het zijn op een eiland met maar 30 andere mensen, is toch magisch? Dat er serieus borden hangen ‘beware of falling coconuts’. Serieus, is dat een ding hier? Mensen, doe het, fuck it, ga.

It will change your life.

Leave a Comment.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.