Het was op Tenerife toen ik op dit idee kwam. Ik lag aan het zwembad, gelukkig te zijn in de zon en ik keek naar Jesse. Op dat moment realiseerde ik hoeveel geluk ik heb dat ik iemand heb getroffen die grotendeels op mij lijkt. Je kan dit zoetsappig vinden, dat mag, maar dat is niet helemaal de kant die ik op wil gaan. Ik keek naar hem en dacht:’Daar heb je het voorbeeld van iemand die alleen maar goed wil doen.’

Ik was zo. Is dat raar? Je kan zeggen dat ik ben veranderd. Al doende leert men en wijsheid komt met de jaren. Toch? Ik durf over mezelf te zeggen dat ik niet gemeen en zelfs vriendelijk ben, voor bekende en vreemde. Met name bekende hebben een streepje voor. Het is altijd gek om deze dingen over mezelf te zeggen. Vinden jullie dat ook niet? Dat het ongemakkelijk voelt wanneer je positieve eigenschappen over jezelf noemt? Van nature verwachten wij een balans in het leven. Van nature verwachten mensen iets terug te krijgen voor hun inzet, goed gedrag. We werken om salaris te krijgen, we maken onze auto schoon om hem te zien glimmen, we zijn lief voor onze huisdieren om liefde terug te krijgen. Zo verwachten we ook dat de energie die we in onze vriendschappen steken terugkrijgen, we verwachten dat de energie die je in wie dan ook steekt terug krijgt.

Of niet?

Ik wel. Ik dacht oprecht, als ik loyaal, vriendelijk en op ben, dat ik dit terug zou krijgen. Ik dacht oprecht, als ik moeite doe, interesse toon en mensen help, dat ik dit terug zou krijgen. Na een aantal jaren de balans kwijt te zijn geraakt, kom ik hierop terug. In het leven hebben we zogenaamd gevers en nemers. Als een gever zet je jezelf vaak op de tweede plek, neem je taken op je nek die andere niet willen, organiseer je allemaal leuke dingen voor je vrienden en laat je bij de supermarkt mensen voor wanneer ze weinig boodschappen hebben. Wanneer iemand voordringt denk je, ach, ik heb geen haast. De nemers zetten zichzelf graag op plek één en vinden dat ze recht hebben op bepaalde privileges (in elke rij vooraan staan). Kortom, ze zorgen voor zichzelf.

Ik noemde mezelf een gever, iemand die geloofde in een gezond balans. Na bergen komen dalen, na regen komt zonneschijn, maar ook vice versa. Na goede dingen komen slechte dingen, dat kan niet anders. Je kan niet altijd blijven pieken zonder eens te dalen, toch? Mijn maatbeker raakte op, ik gaf te veel en kreeg voor mijn gevoel niet genoeg terug. Ik zorgde te weinig voor mezelf en te veel voor een ander. Ik zag liever iemand anders gelukkig dan mezelf. Het rare was, als ik iemand gelukkig maakte, verwachtte ik wat terug. Ik verwachtte van alles van allemaal mensen. Kleine dingen. ‘Goh Roos, wat heb je een leuke broek aan.’ ‘Wat knap dat je zo veel schrijft.’ Ik noem maar wat. ‘Hey, kijk, ik kwam … tegen en ik moest aan je denken.’ ‘Hoe gaat het eigenlijk met je?’ Het komt er op neer dat ik weinig terug kreeg. Het is moeilijk uit te leggen en klinkt snel verkeerd. Denk toch maar eens na. Je verwacht toch vaak iets? Of niet?

Balans, zorg voor balans.

Geloof me, verwacht niets en hoop op alles. Het maakt het leven een stuk eenvoudiger.