Kleine meisjes worden groot

Volgens mij heeft het grootste deel van de vrouwelijke wereldbevolking wel eens als een roze wolk door een zaal heen gevlogen om zichzelf uitgebreid in de spiegels te bewonderen. Ballet. Ik kende bijna niemand die niet eens in een roze pakje en een tutu in een zaal heeft gestaan in de eerste positie. Ballet lessen voor kinderen zijn er in overvloed. Jullie zullen vast wel bekend zijn met de vijf posities waar je in kan staan met je voeten en de pirouette. Nou, ik sta dus nog steeds in die vijf posities en doe een poging tot pirouettes draaien.

At the beginning

Ook ik begon als vijf jarig meisje met een knal roze pakje en een tutu in zo een zaal. Ik vond het echt fantastisch om te doen en keek er weer elke week naar uit. Er kwam toen een leeftijd, groep 7, dat er een leegloop kwam bij mij op de groep en ik meer wilde. Ik snapte dat er meiden waren die afhaakte, want we leerde niet heel veel meer dan goed huppelen en netjes staan (in mijn geheugen). Ook hielp het niet mee dat klassiek als ‘suf’ gezien wordt. Door een toevalligheid kwam ik een meisje tegen die in mijn groep zat en naar een andere balletschool was gegaan. Zij adviseerde mij om eens bij haar te gaan kijken, omdat het zoveel leuker was. Zo gezegd, zo gedaan. Iemand kennen is toch altijd wel handig wanneer je bij een nieuwe groep wil komen.

De zwarte pakjes

Het was meteen wat ik altijd al wilde. Een lerares die serieus had deelgenomen in de ballet wereld en wist waar ze het over had. Die knullige roze pakjes waren ook verbannen en hadden plaats gemaakt voor zwarte pakjes met steun. Geen onnodig gehuppel meer, maar techniek. In deze groep voelde ik mij thuis en kreeg ik wat ik wilde. Bijna zes jaar lang heb ik in die groep gedanst. Ik heb er vriendinnen aan over gehouden en een fantastische passie. Toch kwam bij mij ook de gevreesde stop. Ik vond het al een stuk minder leuk, omdat mijn vaste lerares was overleden en we steeds een andere invalster kregen die ons niet zo serieus namen als zou moeten. Op de dag van de voorstelling werden we zo goed als genegeerd achter de schermen en het was ons niet eens verteld dat één van onze dansen een eerbetoon was aan Ingrid, mijn overleden lerares. Vervolgens kreeg ik op mijn achttiende Pfeiffer en moest ik wel stoppen.

Adidas, Ivy Park, Reebok en meer

Ik miste dansen enorm. Alleen toen ik er aan toe was om weer te gaan dansen, was er nergens een groep te bekennen voor mijn leeftijd en op amateur niveau. Dansen is voor mij een uitlaat klep en niet dansen voelde als een verstikking. Toen kwam ik op mijn 23 jarige leeftijd een collega tegen die nog steeds danste, nog steeds klassiek en dat terwijl ze twee jaar ouder is als ik. Ze drong er op aan dat ik eens mee moest. Het was een leuke groep, gewoon amateur, maar wel met een serieuze touch. Nou, ik dans weer. Heerlijk. Vorig jaar weer begonnen en wat was het weer leuk. Zwaar, maar leuk. Man, wat was het ook frustrerend. Dat gat van zes jaar zijn juist de jaren waarin je je niveau naar een serieus niveau gaat tillen. Mijn hemel, wat een frustratie. De eerste lessen heb ik alleen maar boos gekeken, omdat ik het niet meer meteen kon bijbenen en er veel was wat weer bijgeschaafd moest worden. Het leuke is, de zwarte pakjes blijven in de kast tot de voorstelling. Tussendoor mag ik eindelijk de awesome sportkleding dragen die ik had gekocht om hard te lopen. Hardlopen? Ik weet het, geen idee waar dat ineens vandaan kwam.