Wat doe ik nu dan in godsnaam met kinderen?

Vorig jaar zomer, zomer 2015, ben ik van werken bij de V&D overgestapt naar werken met kinderen. Het was geen makkelijke stap, omdat ik een vast contract achter liet. Alleen het werd tijd voor wat nieuws, tijd voor een baan dat in het verlengde van mijn studie lag en ik voelde nattigheid aankomen. Ik heb nu bijna anderhalf jaar gewerkt als inval medewerkster in de kinderopvang. Sinds juni stond ik vast op één groep en nam een langdurig zieke collega over. Officieel was ik een pedagogisch medewerkster. Ik heb meer luiers verschoond dan in een bioscoopzaal passen, elke dag huilende kinderen moeten troosten, elke dag thuisgekomen met een ranzige vlek op mijn kleding. Ook heb ik elke dag gegierd van het lachen om minimaal één kind en vele malen fruithappen terug gespuugd gekregen.

Wat nu?

Nou, ik ga zo waar iets doen op een basisschool. Op die basisschool word ik officieel onderwijsassistente in een groep 1/2. Naarmate het jaar voorbij gaat zal ik de groep één gaan draaien, omdat het totaal aantal kinderen van de kleutergroep gaat stijgen naar 40. Ik heb er heel erg veel zin in. Op school ligt mijn hart en een kleutergroep runnen ligt volledig in mijn straatje.
Dit betekend wel dat ik een fantastische werkplek achterlaat en zo ook een fantastisch aantal collega’s. Zij zijn denk ik blij dat ze van mij af zijn, maar dat ter zijde.

Wordt vervolgd.