Het was een onstuimig jaar rond mijn danslessen. Dit schooljaar/cursusjaar, besloot ik om ook jazz ballet te gaan doen. Dit hield in dat ik op maandag voor jazz ballet moest trainen en de donderdag voor klassiek ballet. Ik wilde meer uren dansen, zodat k dit jaar wat meer op het podium zou staan. Ook was ik altijd wel jaloers op die meiden die danste op hele recente nummers.

Een slecht begin

Sporten is niets voor mij. Ik ben redelijk motorisch gestoord wanneer het op balsporten neer komt, sporten op apparaten lijkt me super saai en hardlopen vind ik al helemaal doelloos (dit kan ook komen door mijn conditie van een koe). Ook fietste ik eigenlijk niet meer dankzij mijn eerste auto. Door dansen, wat ik leuk vind, deed ik toch nog wat aan conditie en spiertraining. Ik vind het ook prettig dat het in groepsverband is, omdat het dan toch een druk met zich mee brengt dat je heen moet gaan. Sporten in de sportschool, of buiten rennen is voor mij niet handig, omdat ik van mezelf weet dat ik dan toch niet ga. Jammer genoeg kostte het mij te veel energie aan het begin van het cursusjaar om heen te gaan. Ik vond het ontzettend vervelend, maar ik moest even voor mezelf kiezen. Dit was verstandig, want zodra ik een andere baan had en het beter leek te gaan op school, ging ik weer veel heen.

We zullen doorgaan

Het was perfecte timing, want we gingen al snel beginnen met de choreografieën voor de voorstelling. Voor klassiek hadden we dit jaar weer twee dansen. Eén ontzettende stoere dans op het nummer Human en de tweede op muziek uit Game of Thrones. Twee hele verschillende dansen. De eerste ging vrij snel goed, maar die tweede dans lag mij niet helemaal goed. Het had meer moderne bewegingen wat niet helemaal mijn ding is. Voor jazzballet wisten we heel lang niet wat de docent in gedachten had. We werden alleen maar verwarder toen we meerdere choreografieën gingen instuderen op meerdere nummers van Beyoncé. Een paar weken later bleek dat we een medly gingen doen op: Crazy in Love, Formation en Grown Woman. Ontzettend bad ass, maar ontzettend complex. We moesten snel, strak en veel bewegen. Het zat mij, gelukkig de andere meiden ook, niet lekker dat we zo laat waren begonnen. Het duurde namelijk lang om de timing te perfectioneren en de tijd te hebben om de passen volledig af te maken. Zo kregen we ook pas twee weken voor de voorstellingen onze plekken op het podium en danste we alle nummers (fragmenten van de nummers) achter elkaar. Het duurde in totaal bijna vijf minuten. Geloof me, in de danswereld is dat lang voor één choreografie. Ik moest ook van de grove kisten aan met dansen, in plaats van de dansschoenen die ik was gewend. Een beetje andere schoenen is niet erg, maar kisten waren wel erg anders.

Rondom de voorstelling

Jammer genoeg hielp het allemaal niet mee. Mijn zelfvertrouwen was niet groot en de stress werd daardoor groter. Het kon ook zo zijn dat het schrijven van mijn scriptie (afstuderen) tussendoor ook wat stress mee bracht. Gelukkig wist ik bij de voorstelling wel dat ik al was geslaagd (spoiler). Toch bleef ik ontzettend nerveus en werd ik zelfs misselijk van de spanning. Oprecht niets voor mij. Gezonde spanning wel, maar niet deze spanning. Het ‘spacen’ (het doornemen van de plaatsten op het podium zonder kostuums) op de woensdagavond ging prima en zonder ‘ik moet kotsen’ gevoel. Op de generale repetitie werd het al wel erger, omdat we zelfs één dans van klassiek van de dans over moesten doen. Gelukkig was de kop er nu wel af en kreeg ik al wat meer zelfvertrouwen, omdat jazz wel goed voelde.

De vrijdagavond kwam alleen mijn vriend kijken. Het scheelde wel dat ik alleen na de pauze moest, omdat ik dan niet zo ontzettend lang van te voren aanwezig moest zijn. De spanningbleef daardoor ook lang weg. Op de zaterdagvond kwamen mijn ouders kijken, mijn schoonouders kijken en mijn tante. Mensen wat was ik nerveus. Ik moest 100 keer plassen en bewust in en uit ademen. Gelukkig brachten de meiden veel afleiding en was het met hen super gezellig. Uiteindelijk knalde we (ik ook redelijk) met name zaterdagavond de pan uit. Iedereen die was komen kijken was dolenthousiast en super trots. Volgend jaar maar minder kritisch zijn?

p.s. Ik dans bij Kunstencentrum Velsen.