Aan de studie

Het eerste jaar van een HBO studie

Om jullie het gevoel te geven dat niemand hierin alleen staat, heb ik besloten om mijn verhaal over studeren te gaan delen. In eerste instantie vond ik mijn verhaal alleen maar beschamend, totdat ik mij realiseerde dat ik zeker niet de enige ben. Voor mij was dat een belangrijk moment, omdat ik toen pas kon accepteren dat de achterstand die ik opliep niet volledig mijn schuld was en het niets is om mij voor te schamen.

Een valse start

Ik begon aan de PABO met pfeiffer, want vanuit school werd geadviseerd om gewoon in september te starten. Ze wisten namelijk niet zeker of er in februari wel een klas zou starten, want wij (mijn ouders en ik) dachten namelijk dat het verstandiger zou zijn om mij meer tijd te geven om te herstellen. Het werd mij/ons duidelijk afgeraden, dus op advies vanuit de PABO begon ik aan een HBO studie met een zware vorm van Pfeiffer. Ze zullen het wel weten, op school. Ik kwam dus pas in de derde collegeweek op school, omdat ik al moe was van het optillen van alleen mijn arm en ik lange tijd kruipend de trap op moest. Gelukkig ging het wat beter en was naar school gaan te doen. Er was wel geadviseerd om zo snel mogelijk naar de decaan te gaan en mijn SLB’er (mentor) op de hoogte te stellen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik kwam opgewekt uit het gesprek, ze gingen mij helpen, heel veel was mogelijk en ik moest doen wat ik kon. Prima. De schooldagen van 9 uur tot 18 uur, waarin veel tussenuren zaten kon ik gewoon niet aan. Dus die laatste colleges sloeg ik over, met toestemming van de decaan. Op deze manier ging het. Thuis heel veel slapen, op school zoveel mogelijk colleges volgen en 130 vragen stellen kregen mij het jaar redelijk door.

Met hakken over de sloot

Tot mijn verbazing en ook tot verbazing van vele, kwam ik mijn eerste jaar redelijk door. Ondanks het missen van de eerste twee, best wel belangrijke, weken, haalde ik vrij veel punten. Leren was voor mij ineens heel anders geworden, dat wel. Mijn huisarts had me al gewaarschuwd dat ik door mijn extreme vorm van pfeiffer moeite zou krijgen met leren en dingen slecht zouden beklijven. Inderdaad. Leren koste me ineens veel moeite en dat frustreerde mij enorm. Door deze handicap had ik niet het benodigde puntenaantal om over te mogen gaan, maar na een gesprek bij de examencommissie en met een brief van de huisarts, mocht ik toch over naar het tweede jaar. Blij dat ik was, blij dat ik was, zo opgelucht, ondanks alles mocht ik over. Met hakken over de sloot.

Hadden ze me maar nooit onder deze voorwaarden over laten gaan.

Leave a Comment.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.