Of de absentie ervan

Voor mij is het hebben van vriendschappen en/of het hebben van vrienden altijd wel een rode draad geweest in mijn leven. Het is niet zo dat mijn leven draait om het hebben van vrienden, helemaal niet. Wel denk ik er best vaak over na en heb ik er hevig voor of om gestreden. Het is namelijk niet altijd makkelijk.

Veroordeeld

Met je geboorte heb je weinig keuze over de mensen die je leert kennen en wie je familie is. Zo ben je ook, zodra je naar de basisschool gaat, veroordeeld tot de mensen die bij jou in de klas zitten of bij wie jij in de klas komt te zitten. Je kan er natuurlijk op twee manieren naar kijken. Je heb op dat moment geen keuze in wie je leert kennen en met wie je vijf dagen per week opgescheept zit. Het is dan roeien met de riemen die je heb. Op de basisschool had ik altijd een tweetal meiden waarmee ik het meeste om ging. Toch was dit niet de innige vriendschap die mensen vaak opbouwen op de basisschool, omdat dit tweetal besloot om mij in groep 8 zo hard in de maling te nemen dat ze uit mijn naam via msn mijn netwerk gingen beledigen. Dit was mijn dank na acht jaar loyaliteit en pret. Achja, het zal wel beter worden.

Poging twee

Na de basisschool ga je, als je het een beetje gemiddeld doet, naar de middelbare school. In mijn geval ben ik elk jaar in een nieuwe samengestelde groep terecht gekomen. Op de één of andere manier nam ik elk jaar een klein groepje mensen mee naar mijn nieuwe klas en ook niet eens steeds dezelfde. In de eerste van de HAVO begon ik aan mijn eerste echte vriendschap. We waren onafscheidelijk. Wanneer zij huilde, huilde ik mee, waneer ik lachte, lachte zij mee en wanneer één van ons eruit werd gestuurd, gingen we samen. Onafscheidelijk waren we, zelfs zo erg dat onze mentor zich zorgen maken over onze sociale vaardigheden. Ons boeide het niet, want we waren partners in crime.

Verlies en winst

Het jaar er op verloor ik haar, want we werden gescheiden. Dat was natuurlijk rampzalig, maar zoals het hoort, paste we ons aan. We maakte allebei het beste ervan en dat ging goed. Ik werd bij een tweetal opgenomen en we waren een drietal die perfect in balans waren. Daaronder viel ook Joyce. Alleen, in jaar drie, verloor ik Joyce weer aan een andere klas en werd ik weer herenigd met mijn eerste vriendschap. Lol, lol en nog meer lol. Joyce verloor ik daarentegen niet, dus dat waren er al twee, twee vriendschappen.
Zo wandelde ik die vijf jaar wel door. Er was gelukkig één rode draad die bij me bleef en daarnaast vielen er mensen af en kwamen er mensen bij. Toen waren we aan het einde van mijn middelbare school carrière en overkwam mij hetzelfde. Na het intense strijden voor vriendschappen en het niet alleen te willen zijn, overkwam het mij toch dat ik niemand van de HAVO overhield. Het was zelfs nodig om mij te verwijten van slechte vriendschap en het besluiten om na bijna vier jaar voor andere mensen te kiezen. Alleen Joyce, Joyce bleef gelukkig mij rode draad, mijn houvast, ondanks dat ik maar één jaar in de klas heb gezeten.

Na schooltijd

Na de middelbare school was het voor mij klaar met school. Ik begon aan een studie, maar stopte net zo snel. Ik had niets met die mensen en voelde me daar helemaal niet op mijn plaats. Ik ben gaan werken, heb leuk contact gehad met collega’s en ben naar Australie gegaan met Joyce. Tot op de dag van vandaag ben ik er niet in geslaagd om een hele groep vrienden om mij heen te hebben. Dit heeft mij heel vaak nogal gekwetst, omdat ik mijzelf nooit als een onaardig iemand heb gezien en zo nog nooit genoemd ben. Ik ben gaan accepteren dat sommige dingen in het leven voor mij gewoon niet zijn weggelegd. Daar valt ook het hebben van veel vrienden onder. In de tijd van de PABO ben ik een nieuwe goede vriendin tegengekomen, Winnie en kreeg ik een relatie. Voor mij was het genoeg. Ik kon mijn ei kwijt en was tevreden met het drietal mensen wat ik om mij heen had. Kwaliteit boven kwantiteit.

Dit houdt niet in dat ik klaar ben naar de zoektocht van antwoorden. Antwoorden op de vraag, waarom was dit niet voor mij weggelegd? Waarom had ik niet zoals legio mensen een hele groep goede vrienden om mij heen. Ik kon altijd de huiskamer vullen op feestjes, echt waar, maar voor mij zijn vrienden die er zijn wanneer je zeer heb en je onvoorwaardelijk steunen. De mensen die onvoorwaardelijke vriendschappen hebben die op meer dan één hand zijn te tellen, voel je gelukkig. Heb ik het wel echt geaccepteerd? Nee. Ben ik tevreden? Ja. Ik heb nu mensen om mij heen wie ik om vier uur ’s nachts kan bellen wanneer iets gebeurd en onvoorwaardelijk van hou.
Maar toch, toch ben ik nog op zoek naar de waarom.